Synagoga Hiszpańska w Pradze (cze. Španělská synagoga) - zbudowana w 1868 roku, przy ulicy Dušní, na praskim Josefovie na miejscu Starej Synagogi, w pobliżu kościoła św. Ducha. Została wybudowana w stylu hiszpańsko-mauretańskim według projektu Vojtěcha Ignáce Ullmanna oraz Josefa Niklase, których projektując budynek synagogi inspirowała Alhambra. W oknach znajdują się wspaniałe barwne witraże projektu A. Bauma i B. Münzbergera którzy ukończyli je w 1893 roku. Synagoga jest najmłodszą synagogą Pragi.
W synagodze znajduje się obecnie Muzeum Żydowskie z ekspozycją poświęconą historii czeskich i morawskich Żydów od XVIII wieku do 1945 roku; częścią zbiorów są srebra z morawskich i czeskich synagog. Nabożeństwa odprawiane są przeważnie w każdą sobotę.
Kraj hradecki (czes. královéhradecký kraj) to administracyjna jednostka Republiki Czeskiej. Graniczy z krajem pardubickim, krajem środkowoczeskim, krajem libereckim oraz województwem dolnośląskim (w Polsce).
Do 2003 roku dzielił się na pięć powiatów (okres): Hradec Králové, Jiczyn, Náchod, Rychnov nad Kněžnou i Trutnov.
Od 1 stycznia 2003 powiaty nie są już jednostką podziału administracyjnego Czech. Podział na powiaty zachowały jednak sądy, policja i niektóre inne urzędy państwowe. Został on również zachowany dla celów statystycznych.
Pardubice (niem. Pardubitz, cyg. Pardubica, Pardubicy), miasto w Czechach, ośrodek administracyjny kraju pardubickiego. Położone przy ujściu rzeki Chrudimki do Łaby. W odległości ok. 104 km na wschód od Pragi. Pardubice są ważnym węzłem kolejowym. Tutaj rozdzielają się linie czeskiego Pendolino na linię południową (Praga – Pardubice – Česká Třebová – Brno – Brzecław) i linię północną (Praga – Pardubice – Ołomuniec – Ostrawa). Komunikacja miejska opiera się na sieci linii autobusowych i trolejbusowych.
Miasto zostało założone ok. roku 1340, ale od początków XIII wieku znajdował się tam klasztor.
W Czechach określa się go czasami jako miasto piernika (jak Toruń w Polsce).
Corocznie jesienią w Pardubicach odbywa się znany wyścig konny Wielka Pardubicka (Velká pardubická).
Przypominające szachownicę centrum położone było strategicznie w zakolu rzeki Malše, która w tym miejscu wpada do Wełtawy. Wprawdzie dzisiejsza zabudowa pochodzi głównie z XIX i początku XX w., ale zachowało się typowe średniowieczne założenie urbanistyczne. Poza starówką na uwagę zasługują browar Budvar (zwiedzanie połączono z degustacją) oraz Muzeum Kolei Konnej – usytuowane na przeciwległych brzegach rzeki. Oprócz browaru w Budziejowicach prosperuje fabryka znanych i u nas ołówków Koh-i-noor.
Kiedy w 1265 r. król Przemysł Ottokar II zakładał w zakolu rzeki Malše miasto-twierdzę, nie mógł wybrać lepszego strategicznie miejsca. Od początku warownia miała ambitny cel – kontrolowanie poczynań lokalnych władców i niedopuszczanie do nadmiernego wzrostu ich znaczenia. Pod względem siły militarnej żadne miasto w regionie nie mogło się z nią równać – aż do założenia Pilzna 30 lat później. Czeskie Budziejowice wzbogaciły się na handlu solą, a także dzięki eksploatacji stawów rybnych i oczywiście produkcji piwa.
Podczas wojen husyckich miasto twardo stanęło po stronie Kościoła katolickiego, a husyci nie odważyli się nań uderzyć. Dopiero wojna trzydziestoletnia oraz pożar w 1641 r. położyły kres dobrym czasom. Kryzys trwał do XIX w., kiedy miasto podźwignęło się dzięki rewolucji przemysłowej. Niektóre zbudowane wówczas fabryki, jak browar czy fabryka ołówków, pracują po dziś dzień.
Poruszanie się po mieście jest łatwe. Dworzec autobusowy i kolejowy znajdują się w odległości 15 minut marszu na wschód od náměstí Přemysla Otakara II, czyli rynku. Można tam dojść Lannovą třídą lub podjechać prawie każdym autobusem. Większość atrakcji znajduje się w obrębie starówki. Dalej usadowił się jedynie browar, ale kursują doń autobusy #2, 4 i 8, a pieszo idzie się ponad kilometr na północ ulicą 28. října.
Karlowe Wary (Karlovy Vary) – bezsprzecznie królowa czeskich uzdrowisk, jak je w XIX w. nazywano – ozdobną architekturę szczęśliwie łączą z pięknym położeniem: w głębokiej dolinie rzeki Teplej, otoczonej stromymi, zalesionymi zboczami. Warto choć raz przespacerować się dwoma eleganckimi deptakami (Stará i Nová Louka), by poczuć wszechogarniający klimat spokoju i wypoczynku.
Przez miasto mniej więcej z zachodu na wschód przepływa rzeka Ohrza (Ohře). Od strony południowej wpada do niej Teplá. Dzielnice mieszkaniowe położone są nad tą pierwszą, a to, co interesuje turystów, skupia się nad drugą, w wąskiej dolinie.
Jak chce tradycja, pierwsze gorące źródło odkrył podczas polowania sam Karol IV, tropiący ze swym psem myśliwskim zranionego jelenia (stąd Jelení skok). W 1370 r. władca nadał wiosce Vary (co znaczy „ukrop”) prawa miejskie i wtedy w nazwie pojawiło się określenie „Karlowe”. Przez ponad dwieście lat miejscowość liczyła niewiele więcej niż sto budynków, ale w połowie XVII w., po wojnie trzydziestoletniej, zaczęła być modna wśród arystokracji. Początkowo nikt nie wpadł na to, że wodę można pić, i służyła jedynie do kąpieli, zresztą dosyć osobliwej, jako że w powszechnej świadomości jej uzdrawiająca moc była wprost proporcjonalna do stopnia poparzenia skóry.
W drugiej połowie XVII w. zaniechano parzących praktyk i skoncentrowano się na piciu. I znowu przesadzano, ponieważ początkowo kuracjusze zmuszani byli do wypijania 50–70 kubków obrzydliwej cieczy dziennie. Jednym z pierwszych, którzy się temu przeciwstawili, był słynny dr Jan Becher. W 1789 r. przeprowadził naukową analizę składu wody. Od jego nazwiska wzięła później nazwę becherovka – powszechnie znany likier żołądkowy produkowany właśnie w Karlowych Warach oraz tzw. bechery – śmieszne kubeczki, z których do dziś popija się nasyconą minerałami wodę (zapobiegają zabarwianiu zębów).
W XIX w. mieszkańcom miasta przestała wystarczać wąska dolina i budynki zaczęto wznosić na zboczach. Większość obecnej zabudowy pochodzi właśnie z tego okresu. Liczba odwiedzających znacznie wzrosła, kiedy w latach 1870–1871 doprowadzono do Karlowych Warów kolej. Wśród ważnych osobistości, które poddawały się tu kuracjom, byli m.in. król Saksonii i Polski August Mocny, Goethe (wiele razy), Schiller (spędził tutaj miodowy miesiąc), Bismarck i Marks. Znane z imprez muzycznych miasto niejednokrotnie odwiedzali wybitni kompozytorzy i muzycy, jak Bach, Beethoven, Brahms, Liszt, Paganini, Smetana i Dworzak.
Dworzec autobusowy i Dolní nádraží (kolejowy) usytuowane są na północny zachód od części uzdrowiskowej. Łączy je autobus #2 i 4, docierający w okolice cerkwi. Pieszo trzeba by iść około 30 minut, przez náměstí M. Horákové i Republiky oraz ulicami Masaryka i Zahradní. Horní nádraží (górny, czyli główny dworzec kolejowy), na którym kończy bieg większość pociągów, leży niecały kilometr na północ od wspomnianych, po drugiej stronie rzeki. By stąd dotrzeć piechotą do centrum uzdrowiska, trzeba przekroczyć Ostrovský most i iść cały czas wzdłuż rzeki Teplej (ok. 40 min). Można też zdecydować się na autobus #11.
Część uzdrowiskowa jest zamknięta dla ruchu kołowego, a zatrzymujący się na noc goście mają obowiązek bezpłatnie wyrobić sobie przepustkę na komisariacie policji (np. na rogu nám. M. Horákové). Nie dotyczy to pierwszego i ostatniego dnia pobytu, czyli w praktyce nie muszą kłopotać się tym osoby zostające na jedną noc.
Czechy - znajdują się w samym środku Europy Środkowej, i położone sś między Sudetami a zalesionymi wzgórzami Lasu Czeskiego, Lasem Bawarskim oraz Szumawą. Kraj ten przecięty jest dwiema rzekami Łebą i Wełtawą. W południowej część Czech znajdują się kotliny, Trzebońska i Budziejowicka. Od Karpat Masyw Czeski oddzielony jest na wschodzie morawsko-śląskim pasem obniżeń. Tereny północno-zachodnie i południowo środkowej części kraju, to głównie obszary rolnicze oraz miejsca gdzie rozwija się przemysł.
Czesi to jeden z ludów słowiańskich, którzy już w X wieku utworzyli na tych terenach silne królestwo. Jego stolica Praga uzyskała bardzo szybko miana centrum nauki, kultury i sztuki. W 1526 na tronie państwa zasiedli austriaccy Habsburgowie i poza krótkim okresem niezależności w XVII w. Czechy pozostawały pod rządami królów Austrowęgierskich. Po zakończeniu działań pierwszej wojny Czesi utworzyli wraz ze Słowakami wspólne państwo Czechosłowację. Od 1948 aż do 1989 roku Czechosłowacją rządzili komuniści. Pamiętne i znaczące dla historii i przyszłości kraju miały tu wydarzenia z 1968 roku kiedy do kraju wkroczyły wojska państw Układu Warszawskiego, gdyż inne państwa bloku socjalistycznego nie chciały zaakceptować proponowanych zmian przez Alexandra Dubceka. Po upadku bloku komunistycznego w 1990 roku Słowacy zaczęli dążyć do utworzenia samodzielnego państwa, co nastąpiło w 1993 roku. Podział ten odbył się na drodze pokojowej i oba te państwa stały się niezależne.
Czechy są rajem dla miłośników sportów zimowych. Oferują wspaniałej jakości trasy zjazdowe, trasy biegowe, wyciągi narciarskie, trasy saneczkowe i bobslejowe, snowtubing, szkółki narciarskie, serwisy i wypożyczalnie sprzętu narciarskiego, hotele i restauracje o wysokim standardzie, mnóstwo imprez kulturalnych i sportowych. Wszystkie te atrakcje zadowolą nawet najwybredniejszych turystów.
